mój dobry duchu zjawiłeś się w samą porę
kiedy suszoną lunarię pokrył kurz
ściany domu podsiąkły niechęcią
obiady okraszało milczenie

nauczyłeś bawić się strachem i czasem
twój uśmiech wystarczył za puchowy śpiwór
pozwolił zapomnieć wyprostował drogi
odkąd stałeś się przysłowiowym rzymem

co jednak będzie gdy wynurzę się rozległego
wonnego jak jaśmin "teraz" mój aniele













































































zagłady