Ból niewiadomego rozsadza pojęcie
strach poznanego drąży zawzięcie
ile znieść może ryba bez wody
siwą brodę depczą układy i pozory

Siwe żaglowce donikąd sunące
bolesne organy nigdy nie stygnące
Kto zauważy Twoja śmierć na łące?
Kogo obchodzą bóle przeszywające?

Nic nie wiedziałeś co „przed”
Nadal nie wiesz, co będzie „po”
A teraz? Żałosne konieczności
Kiedy zatem radości?

Umierając nie zgarnę wokół ogółu
Żyjąc, barwię świat nieporadnie
Mój ból nie brzmi zbyt ładnie
Kto będzie o mnie pamiętał?