Mówią: do niczego się nie przywiązuj,
a niczyim niewolnikiem nie będziesz,
drżącym o dzień jutra niczym liść wiązu –
sam sobie panem gdziekolwiek nie siędziesz.

Ale z niej któż umie zrezygnować?
Nieliczni odrzucą chwilę zapomnienia;
tylko ona ją potrafi darować –
rozkosz niemyślenia i nieistnienia.

To właśnie ona różni nas od zwierząt,
sprawia, że ten ciężar łez, trudu i krwi
za nami traci sens jak zwykły nierząd;
dla niej w prawach logiki niewiele tkwi.

W tym mroźnym świecie technologii ducha
oddało tyle wierzeń, zabobonów
– nie ona. Wszystko inne nastawia ucha
gdy zrzuca szkiełko, oko, czucie z tronów.

Z jej siły tyle pokoleń zrodzonych
– gnę kolano w obliczu tej potęgi –
ona tuli serca tak wielu strwożonych,
bo nie puszczą nas nigdy jej popręgi.






























































































































głupota