deszcz pada jak jezus
na kolana na pysk na psa
urok strzępią się litanie
w intencji wszystkich świętych

z konieczności z autopsji z odzysku
odzyskujemy spokój
zwijając język w przedsmak
systematyczną spowiedzią z braków
mechanizmów obronnych

nie musimy zalewać robaka żółcią
kartek z przepisem na szczęście
gdy wszystko staje się tylko kwestią
komfortów bez choć względnych

automatycznie powtarzamy jest pięknie
nawet gdy deszcz jak jezus leje
się przez ręce lejemy w kołnierze

cieszymy się z kolejnych darowanych
trzech minut na wyrażenie wszystkiego
o czym moglibyśmy milczeć tygodniami
już nie musimy już nie zapijamy

































































































prozacu