Znów chcę napisać smutny wiersz,
Nachodzą mnie myśli tak przez ludzkość zapomniane
Znów ból rozrywa moja pierś
I przelać go chcę na kartki niezapisane!
Ale cóż to?
Wspomnienie ciepła, twej dłoni,
Ach, to nie rani wcale nie rani!
Wiem, wiem, nie należysz do mnie
Ale radość , radość mi przynosi,
Gdy słyszę w twoim głosie
Imię moje.
Tylko przebłysk, to był przebłysk
Kochany.
Ty nie należysz do mnie
Więc wiersz mój,
Więc wiersz mój będzie przepłakany.